Wetgevingsonderzoekers houden zich vanouds bezig met de kenbaarheid van regelgeving voor de burger. Veel minder gesteld is de vraag: kent de wetgever de burger eigenlijk wel? Kan hij hem wel kennen en wil hij hem wel kennen? Er is niettemin alle reden om daar onderzoek naar te doen. Nogal wat wetten bereiken namelijk hun doel niet of kennen averechtse effecten. Dat komt mede doordat de wetgever bij de voorbereiding van nieuwe regelgeving kritiek uit de weg gaat en empirisch bewijs negeert. Wetgeving wordt nog te vaak gebaseerd op ondeugdelijk feitenonderzoek en de kernspelers in het wetgevingsproces – regering, parlement en Raad van State – lijken niet bereid of in staat dat voldoende te onderkennen. De politieke rationaliteit zorgt ervoor dat de wetgevingsagenda, die is vastgesteld bij de kabinetsformatie, moet worden uitgevoerd. Zo kan het gebeuren dat er gratis schoolboeken komen, niet omdat scholen dat willen of dat het verstandig is volgens wetenschappelijk onderzoek, maar omdat de coalitiepartijen dat hebben afgesproken. Met goede wetgeving heeft dat weinig te maken. Dit proces kan deels worden doorbroken door vroegtijdig in het wetgevingstraject meer kritiek en tegenspraak te organiseren, door meer nadruk te leggen op evidence-based in plaats van opinion-based lawmaking en door bepaalde institutionele veranderingen in het wetgevingsproces door te voeren.

Doelgroep

Dit boek is bestemd voor wetgevingsjuristen.